Het zijn geen atheïstische denkbeelden die mensen het geloof doen verliezen. Veel vaker is het de verleiding van het geld.

Schreef Paul Wells, decaan van de Faculté Jean Calvin in Aix-en-Provence, Frankrijk, in het Reformatiorisch Dagblad van gisteren. Ik denk dat hij daar best een rake typering geeft. Hoe denken jullie daarover?

Verderop laat hij ook zien wat dat voor de kerk van vandaag betekent. Hoe blijven we licht in deze wereld, hoe gaan we in op de gevaren die op de kerk afkomen?

Een grote betrokkenheid op zendingswerk van allerlei soort gepaard met een indrukwekkende vrijgevigheid is het beste antwoord op de afgoden van onze tijd.

Niet krampachtig bezig zijn de boel bij onszelf bij elkaar te houden, maar de blik naar buiten richten, trek ik daar maar als gevolgtrekking uit. En dat is heel belangrijk.

Wat betreft de betrokkenheid op zendingswerk kun je eventueel je licht opdoen in het internationale magazine van OMF. Met onder andere een artikel over de situatie in Japan en twee pagina’s over de kerk in Vietnam en hoe we voor hen kunnen bidden. Voor degenen die Engels beheersen:

Een prachtige herinnering bewaar ik aan het leren kennen van een jongeman – iets ouder dan ik – in Ajigasawa. Wat is het mooi om een impact te hebben op het leven van één persoon. Geen grote opwekkingen, maar wel door je heen de zorg van de Herder ervaren voor één schaap.

Drie keer verraste hij mij. De eerste keer was toen hij op uitnodiging van Laurie Elliot bij ons op het avondeten kwam. Laurie had mij al eens gezegd dat ik maar eens moest proberen met hem in contact te komen. Ik zag dat niet zo zitten, verwachtte een taalbarrière. Die bleek er op die avond ook te zijn. Aan tafel werd overwegend Japans gesproken en ik zat te luisteren en te genieten. En ik bad voor deze jongen die nu plotseling een christelijk gezin bezocht. Dat had ik daarvoor ook gedaan, want hoewel ik niet wist hoe ik met hem in contact kon komen, ik kon zeker voor hem bidden. Op een gegeven moment na de maaltijd raakte de tafel leger en leger. Tenslotte waren wij de enige overgeblevenen. En toen moesten we wel praten. Papier en pen hielpen ons. We zetten door om elkaar te kunnen begrijpen. Een erg interessant gesprek kwam op, waarin we het zelfs nog over de Bijbel konden hebben. We genoten er zo van dat het 23.00 uur was voor we er erg in hadden!

De tweede keer was toen hij opnieuw een avondje op bezoek kwam, nadat ik hem tussendoor al een aantal keren gesproken had. Die avond kwam hij niet alleen maar bracht hij op eigen initiatief ook nog eens zijn vriendin mee. Een nieuwe verrassing. En ook die avond konden we door eenvoudige verhalen iets van de Bijbel vertellen aan hen allebei. Hij had zijn Manga Messiah (Japanse strip over Jezus) die hij de vorige keer gekregen had bij zich en bleek die al voor de helft gelezen te hebben.

We hadden hem uitgenodigd om samen met ons de berg Iwaki te beklimmen. Dat was op een zaterdag. Op die dag vroeg ik hem naar wat hij zondag zou doen. Hij bleek werk te hebben. Ik drong toen niet meer aan of hij misschien naar de kerk zou kunnen komen, al had hij daar eerder wel interesse in getoond. De volgende dag werden we echter verrast door zijn aanwezigheid in de dienst. Hij bleek de boom die hij had moeten kappen al geveld te hebben voor de kerkdienst. Het mooie die zondag was dat John Elliot uitgerekend in zijn prekenserie bij Johannes 3 uitgekomen was en er die ochtend ook een heel helder getuigenis werd gegeven door een andere korte termijn-werker.

God heeft deze contacten geleid. Er is natuurlijk veel meer gebeurd, maar in het bijzonder op deze drie momenten zag ik hoe God mij verraste door mijn gebeden boven verwachting te beantwoorden.

Het was niet makkelijk om afscheid van hem te nemen. Ik bid dat God door wil gaan met zijn werk in dit mensenleven. Hier komt de slogan van OMF naar voren: Short term mission, long term vision (Korte termijn zending met lange termijn visie). Het contact dat ik met deze jongeman mocht opbouwen, kan hopelijk voortgezet worden met John en anderen uit de gemeente. Hij toonde interesse in een bijbelcursus. Vooralsnog kon daar niet aan begonnen worden vanwege drukte rond de zomerkampen die georganiseerd worden en de vakantietijd. Bid alsjeblieft mee dat als het leven weer zijn normale gang zal gaan na de vakantie, hier ook werkelijk een vervolg op kan komen. En dat deze verloren zoon thuis zal komen.

Ik ben er weer. Het lijkt haast alsof ik nooit weggeweest ben. Het gevoel dat je vroeger had als je na twee weken vakantie terugkeerde, komt nu zelfs niet meer boven als je na een half jaar thuis komt. Maar dat mag niet deren. Het is goed om hier weer te zijn en er is hier ook weer genoeg om naar uit te kijken.

De reis naar huis ging voorspoedig. Het begon ergens rond half 6 in Ichikawa, toen ik mijn bed uit kwam rollen. Vanuit het andere bed in de kamer kwamen klaaglijke geluiden naar boven. 'Oh no, Paul, you're leaving'. De trein naar het vliegveld stond om kwart over zes voor me klaar en nam me nog net mee. En toen vertrok ik werkelijk. In het vliegtuig zat ik naast een atleet, had ik mijn laatste Japanse maaltijden en werd ik door alle stewardessen voor een Duitser gehouden. Hun vragen kon ik dan wel verstaan, ik was er niet op berekend om direct in het Duits te antwoorden. Dat taaltje moet voor mij nog wat beter bestudeerd worden.

In Frankfurt moest ik vier uur wachten. Gelukkig biedt Lufthansa gratis koffie e.d. aan. De chocolademelk hield me wel op de been. Toen het laatste wipje naar Nederland. Daar verwachtte ik pa en ma en wellicht nog iemand te ontmoeten, maar voor ik het wist was ik omringd door mijn Nederlandse nichtjes en neefje met ballonnen. Bijna de hele familie stond klaar om me welkom te heten. Heerlijk hen allemaal gelijk weer even te kunnen zien! We trokken af naar broer's huis voor koffie met tompouce. Jummie. Al met al had mijn reis 24 uur geduurd toen ik uiteindelijk thuis op de stoep stond.

Voor de laatste keer geslapen in mijn 'opperkamer'. Komend weekend zijn we in de stad Aomori voor een conferentie/retreat van Engelse leraren, waar John de spreker hoopt te zijn. Volgende week hoop ik al weer in Nederland te zijn. Tot die tijd zou ik best vanalles op dit weblog willen schrijven. Maar er is hier nog zoveel te doen…

Alleen een kort berichtje dus nu.

Vandaag een keer stoeltjes andere stijl. Niet een dag lang werken aan een order of tafelsetjes maken met mensen in de opvangcentra. Dit keer waren we de 'techniekleraren' op een middelbare school. Een leraar had ons project gezien en John gevraagd of hij dit als project met zijn leerlingen kon doen. De school waar hij werkte had altijd een zomerproject voor de leerlingen met een creatief onderdeel, maar bij gebrek aan geld kon men dat nu niet ten uitvoer brengen. Nu konden wij daarin een bijdrage leveren. We kregen daarnaast te horen dat 90% van de leerlingen in opvangcentra leven. Het materiaal is aan hen dus ook zeker goed besteed.

Een morgen interactie met leerlingen dus. Voor mij bleef dat voornamelijk beperkt tot laten zien hoe ze het hout moesten zagen en de afmetingen noemen van het volgende plankje dat nodig was. Er waren nog twee andere assistenten bij die gelukkig wat meer konden zeggen. En vooral John had het erg naar zijn zin met de tieners. Hij geniet er altijd van om met ze te werken. Ook kreeg hij de gelegenheid om uit te leggen waarom we dit deden. Niet slechts omdat we dit leuk vinden, maar vooral omdat Jezus van ons vraagt voor anderen te doen wat wij willen dat zij voor ons zouden doen. We deelden Manga Messiah uit en alle leerlingen namen er een mee.

Dit is de laatste keer dat ik hier aan de oostkust werk. Een van de eerste dingen die ik voor de laatste keer in Japan doe. Morgenmiddag ga ik weer terug naar Ajigasawa. En daarna zal de tijd hard gaan.

Een willekeurig rijtje van dingen die me opvielen en opvallen. Dingen die ik voornamelijk in Tokyo meemaakte, maar ook een paar dingen die ik hier opmerk.

- Het openbaar vervoer in Tokyo is een wereld op zich. Als je met de trein reist, kun je beter goed om je heen kijken naar wat de gewoonten zijn. Treinen rijden altijd stipt op tijd en stoppen altijd precies op dezelfde plek. Men stelt zich meestal alvast netjes in rijen op het perron op. Dat ziet er vooral in de spits indrukwekkend uit.

- In de trein moet je vooral niet te luidruchtig zijn. Jongeren maken er geen kabaal en het telefoongesprek van vijf meter verderop zul je hier nooit kunnen meebeluisteren. De telefoon is totaal niet gewenst in de trein. Bellen is verboden. Iedereen zit eroverheen gebogen om te sms-en of spelletjes te spelen. Dat wel.

- Winkeliers hebben hier aandacht voor hun klanten. Je wordt altijd heel netjes welkom geheten in de winkels. Service in Japan echt heel goed. Klant is werkelijk koning. Voor mij ligt het er soms echter wel een beetje al te dik op. Het gaat behoorlijk vervelen als je vijf minuten in een convenience store loopt rond te kijken en ondertussen naar iedere klant – zo om de tien seconden komt er wel eentje binnen – er van drie kanten uit de winkel een hartelijk welkom wordt toegeroepen.

- Veiligheid staat hoog in het vaandel. Bij elke werkzaamheid aan, langs of in de buurt van een weg staan er wel mannen die het verkeer regelen. Het gaf me eens een koninklijk gevoel toen ik 's avonds naar huis fietste. Want er bleek aan de kant van de stoep/fietspad ook nog speciaal iemand opgesteld te staan. En dat voor de enkele fietser die daar op een avond langskwam – ik dus, die keer. Je ziet het ook in het verkeer. Iedere Japanner heeft geleerd om voor de spoorwegovergang te stoppen en te checken of er ook werkelijk geen trein aankomt. En dat zag ik zelfs gebeuren in Ofunato, waar delen van de spoorlijn onklaar gemaakt waren door de tsunami.

- Men heeft hier geen zomertijd. 's Avonds is het dus al best vroeg donker. En dat heeft voor mij als gevolg dat ik nog steeds niet echt het idee heb dat het al zomer is. Hoewel de warmte mij anders verteld.

Het is al enige tijd geleden dat ik verslag legde van mijn bezigheden. Niet persé omdat er niets te vertellen is. Ik zou jullie heel veel willen vertellen. En liefst zou ik met jullie in een kamer zitten om erover te praten. Maar om die momenten waar wat over te vertellen valt, mee te maken, moet je die momenten niet achter je computer zitten om er al over te schrijven (kun je het volgen?). En dus kom ik er niet altijd aan toe het hier neer te zetten. Wees maar niet bang dat ik me hier verveel. Voor de overzichtelijkheid een aantal 'hoogtepunten':

Vorige week maandagavond was er een pizza party in Hirosaki. Mij was gevraagd om daar mijn getuigenis te delen. Wat nog best wel lastig is als je zelf vanuit een kerkelijke achtergrond komt en de meeste mensen om je heen niet. Hoe maak je voor hen duidelijk wat jou vragen waren? Ik was blij dat ik hun aandacht niet verloor en dat men erg betrokken luisterde.

Dinsdag en woensdag was ik in Ofunato om weer eens wat tafeltjes en stoeltjes in elkaar te timmeren. Hout zagen in de brandende zon. Tjonge, wat was het daar warm. Maar we konden voldaan terugkijken op die twee dagen, toen wat we moesten doen voltooid was.

Donderdag en vrijdag terug in Ajigasawa heb ik toen gevuld met houthakken en rondbrengen van folders. Ook werd ik beide morgens vroeg uit bed verwacht om bij de basisscholen de kinderen uit te nodigen voor de kinderclub op zaterdag. We waren erg blij met de acht kinderen die de kerk opzochten. Zeker omdat de club vroeger altijd op andere plaatsen was en nu sinds kort in de kerk, wat voor sommigen misschien een extra drempel kan zijn. De kinderen hadden het heel erg naar hun zin. We speelden spelletjes met hen en in de rust tussendoor vertelde John hen over wat Jezus zei: Zoek eerst het Koninkrijk van God.

Op donderdagavond was er nog een hoogtepunt: het bericht kwam binnen dat mijn bachelorscriptie was goedgekeurd. Dat is geweldig goed nieuws na een lange tijd van onderzoeken, schrijven en bijschaven! Ja, dat ging op de achtergrond gewoon door…

Zondag hadden we de gebruikelijke kerkdiensten, die een hoogtepunt van de week vormen. Er was ook een verjaardag. Maandag was er een vrije dag in huize Elliot. En vandaag ben ik met Laurie meegeweest naar de christelijke studentenvereniging in Hirosaki. Een deel van Laurie's werk is studentenwerk, wat ze heel natuurlijk heeft opgepakt door zelf ook weer te gaan studeren.

Voila. Mocht je vragen hebben, reageer!

Zowaar, ik begin mission minded te worden. Dat klinkt natuurlijk wat vreemd vanaf het toetsenbord van iemand die voor zending aan de andere kant van de wereld verblijft. Ik wil er maar mee zeggen dat je mission minded en mission minded hebt.

Het is overigens zo'n heerlijk onvertaalbaar Engels woordgebruik. 'Zendingsgericht' of 'een hart voor zending' zijn denk ik de beste vertalingen. Of wellicht kun je ervan maken 'zendingsgezind'.

In mijn vorige bericht verwees ik al naar de lezing van Michael Oh. Toen ging het me meer om zijn inleiding over de situatie in Japan. Inmiddels heb ik de hele lezing beluisterd. Laat me met wat cijfers daaruit smijten.
In onze wereld hebben we het zogenaamde 10/40 raam. Dat is een gebied vanaf Noord-Afrika tot Japan in de zone van 10 graden tot 40 graden ten noorden van de evenaar. Dat is het gebied waar de meeste mensen die nog onbereikt zijn met het evangelie leven. In dit gebied bevindt zich 2/3 van de wereldbevolking. Circa 20.000 inheemse christenen hebben er een fulltime bediening. Daarnaast zijn er zo'n 10.ooo zendelingen. Als we dat vergelijken met het Westen waar het evangelie al verspreid is, zien we dat daar circa 5.000.000 christelijke werkers zijn en meer dan driehonderd zendelingen. Het aantal pastors in de VS alleen is meer dan het totaal aantal zendelingen verspreid over de gehele wereld. Al met al betekent dit dat minder dan 4% van 's werelds zendelingen zich in het meest zendingsbehoevende gebied bevindt. (Lees meer over het 10/40 raam op Joshua Project)

Ik bevind me op dit moment in dat gebied. Ontmoet zendelingen die daar werken. Afgelopen week was de OMF Oost-Japan conferentie. In gesprekken over het zendingswerk komt als motivatie voor zending in Japan meestal naar boven dat dit de plaats is waar het werkelijk nodig is. Zo ook wat betreft de zendelingen waar ik op dit moment mee samen werk. Zij weten zich op een plaats waar het aan goed nieuws zou ontbreken als zij er niet waren. Ook al betekent het niet direct dat stromen mensen er zich bekeren, toch moeten er hier christenen zijn die het licht der wereld zijn in de heersende duisternis.

En dus: ga uit in de wereld en verkondig het evangelie! De gegevens hierboven roepen tot actie. En dat vind ik altijd een beetje eng. Drie g's van toewijding aan zending: gaan, geven, gebed. Dat gebed lijkt nog wel een optie. Maar hoe toegewijd zijn we daarin? Geven – echt zoveel? Kom nou, onze kerk heeft ook veel nodig. Gaan – we wachten de roeping wel af. En trouwens, Nederland heeft fulltime christelijke werkers ook hard nodig. De kerk wordt kleiner. 

Dat laatste heb ik ook vaak gedacht. En ik wilde erg graag in Nederland helpen. Meewerken aan de uitbreiding van de kerk en vooral ook de opbouw van gelovigen. Totdat ik ontdekte dat ik daarin iets voor God achterhield. 'God stuur me maar naar Nederland, daar is het tenslotte zo hard nodig? Het buitenland lijkt me niet zo'n optie.' Toen me duidelijk werd hoe verkeerd ik dacht, gaf ik het over aan God. Hij mag me zenden waar Hij wil. Eén van de redenen voor mijn reis naar Japan was dan ook om van dichtbij mee te maken of zendingswerk mijn roeping is. Het lijkt ergens toe te leiden. God lijkt me ergens toe te leiden.

En voor jou die dit bericht leest: Vraag je eens af wat de noodzaak van zending voor jouw leven betekent? Moet je gaan? (denk breed: dat zijn niet alleen predikers) Moet je meer geven? Moet je wegen vinden om meer toegewijd te bidden? De verkondiging van het evangelie aan de hele wereld is deel van het goede nieuws dat wij evangelie noemen. Als je jezelf er niet mee bezig houdt, onthoud je jezelf een deel van waar God vreugde in vindt.

Tranen. Opeens waren ze er. John was in gesprek met een vrouw bij een van de opvangcentra. De pijn is er, net onder de oppervlakte. En opeens kijk je voorbij de huizen die weer bewoonbaar gemaakt zijn, de wegen die schoongeruimd zijn, de mensen die hun leven weer op lijken te pakken. Er is nood. Dieper dan wat al die mooie vrijwilligersinitiatieven met soep en rijst en modder opruimen kunnen verhelpen.

Ik kan me er soms zo weinig bij voorstellen, wat de werkelijke gevoelens zijn van de mensen in deze plaatsen aan de kust. Wat zien zij als ze de totaal weggevaagde plaatsen zien? Hoe ervaren ze de gezellige(?) drukte in de opvangcentra? Ze worden opgeroepen door het hele land om vooral door te zetten. Kiezen op elkaar…

We waren dankbaar dat door deze tranen er een opening was om de boodschap van het evangelie te delen en we de gelegenheid hadden om evangelisatiemateriaal voor mensen in het opvangcentrum door te geven.

Japan blijft nog wel enigszins in het nieuws. Dit keer op CNN: Aantal zelfmoorden in Japan in de maand mei, het hoogste sinds twee jaar. 3281 zelfmoorden in 1 maand. Meer dan 20% hoger dan vorig jaar mei. En dat in een land waar zelfmoordcijfers de hoogste ter wereld zijn.

Realiseer je dit: in een jaar zijn er in Japan meer zelfmoorden dan er slachtoffers zijn gevallen bij de ramp die plaatsvond. Meer dan 30.000 mensen in een jaar, betekent meer dan 100 mensen per dag. En daardoor verliezen gemiddeld 30 kinderen per dag hun vader.

Michael Oh, van wie ik eerder een video deelde op dit weblog, zei enige tijd geleden in een lezing:

Japan zal langzaamaan van het nieuws verdwijnen. Maar ik hoop dat als het van het nieuws verdwijnt, het niet verdwijnt van jullie harten. Onze last voor Japan is niet ontstaan door deze tragedie. Het zal ook niet eindigen als de herinnering eraan verdwijnt. Elke dag is een tragedie in Japan. Ik hoop dat je dat niet zult vergeten.

Bid de God en Vader van onze Heer Jezus Christus, dat Hij zich zal ontfermen over het Japanse volk!

Uit wat ik in mijn vorige bericht beschreef, konden we wel begrijpen waarom het vooruitzicht op de terugkeer naar de Vader voor Jezus grote blijdschap bracht. Maar ook voor ons kan het een reden zijn tot grote blijdschap. Als jullie mij liefhadden zouden jullie zich erover verblijden zei Jezus.

In wat Jezus hier zegt, geeft Hij zijn discipelen als het ware een test om te zien wat hun liefde voor Hem waard is. Die liefde was niet volmaakt, maar moest groeien. Tot dan toe hadden ze zich blijkbaar nog niet met blijdschap uitgelaten over Jezus' vertrek. Jezus gaat daarop in en vraagt hen als het ware: is het omdat jullie liefde voor Mij eigenlijk nog teveel op jullie zelf gericht is? Als jullie Mij liefhadden, zouden jullie blij zijn.Wat Jezus hier zegt is bedoeld om de liefde van de discipelen te doen ontvlammen met nieuw vuur.
En niet alleen de liefde van de discipelen. Ook wij worden aangesproken in deze woorden. Want, hoeveel heb jij er eigenlijk om gegeven dat Jezus naar de hemel is gegaan en door de Vader verheerlijkt is? Maakt het je blij? Of ontdek je nu plotseling dat de liefde die je had voor Jezus eigenlijk meer op jezelf gericht was dan op Hem?

Laten we ons er dus allereerst in verblijden dat Jezus een naam boven alle naam gekregen heeft. Hij is verheerlijkt! Als je Jezus liefhebt, maakt het je blij te weten dat Hij is verheven boven alle dingen. Zoals de gasten op een bruiloft blij zijn met de vreugde van de bruidegom en bruid, zo is een christen blij met de vreugde waarin Jezus is binnengegaan.
Dat staat uiteraard niet op zichzelf. We kunnen Jezus' heerlijkheid niet losmaken van de zegeningen die wij erdoor ontvangen. Jezus heerlijkheid is juist zo groot, om wat Hij is en doet voor ons. Het is goed om ons perspectief bij te schaven en ons allereerst op Jezus te focussen – Hem centraal te stellen – maar als we dat doen, ontdekken we tegelijk zijn genade en goedheid naar ons toe en verheugen ons daarin.

Ten tweede kunnen we ons erin verheugen dat Jezus na zijn hemelvaart, aan de rechterhand van de Vader, heerst als Heer over heel de aarde. Hij is niet slechts Heer van een land of een groepje mensen. Hij is niet beperkt tot een bepaald gebied, zoals Hij daarin beperkt was toen Hij nog op aarde was. We hoeven geen grote afstanden af te leggen om Hem te bereiken. Voor Jezus zijn er geen beperkingen meer.

Een derde reden om ons te verheugen is dat Jezus als mens de hemel ingegaan is. Met een menselijk lichaam verscheen Hij voor God. De plaats waar vanwege de zonde geen mens kon komen en het er levend vanaf brengen. Jezus heeft de weg geopend. Hij is ons voorgegaan. Het feit dat Jezus zit aan de rechterhand van de Vader is voor ons een verzekering dat op een dag allen die in Hem geloven daar zullen zijn.

Tenslotte wil ik nog een vierde reden om ons te verheugen, noemen. De God die Jezus uit de doden opwekte en Hem opnam in heerlijkheid, werkt in hen die Hem liefhebben. De apostel Paulus schreef een gebed in de brief aan de gemeente van Efeze. Hij bad dat we zouden weten wat de allesovertreffende grootheid van Zijn kracht is aan ons die geloven, overeenkomstig de werking van de sterkte van Zijn macht, die Hij gewerkt heeft in Christus, toen Hij Hem uit de doden opwekte en aan Zijn rechterhand zette in de hemelse gewesten, ver boven alle overheid en macht en kracht en heerschappij en elke naam die genoemd wordt, niet alleen in deze wereld, maar ook in de komende. En Hij heeft alle dingen aan Zijn voeten onderworpen en heeft Hem als hoofd over alle dingen gegeven aan de gemeente, die Zijn lichaam is en de vervulling van Hem Die alles in allen vervult.

Deze vier redenen hebben allen verband met wat Jezus zegt in Johannes 14,28. Er zijn meer redenen te noemen. Lees hoofdstuk 14 maar eens helemaal door! En wees verheugd!